به خدا سوگند......(3)
در فرازهائی از نامه 45 نهج البلاغه علی علیه السلام اندیشه می کنیم تا به شگفتی های بیان و باور علی علیه السلام بیشتر آشنا شویم و آن یگانه دهر را بهتر بشناسیم.
*وَ إِنَّمَا هِيَ نَفْسِي أَرُوضُهَا بِالتَّقْوَى لِتَأْتِيَ آمِنَةً يَوْمَ الْخَوْفِ الْأَكْبَرِ وَ تَثْبُتَ عَلَى جَوَانِبِ الْمَزْلَقِ
اينك منم كه خويشتن خويش را با خويشتن بانى رياضت مىدهم تا در ترسناكترين روز، احساس امنيت كند، و در لغزشگاهها استوار بماند.
فَمَا خُلِقْتُ لِيَشْغَلَنِي أَكْلُ الطَّيِّبَاتِ كَالْبَهِيمَةِ الْمَرْبُوطَةِ هَمُّهَا عَلَفُهَا أَوِ الْمُرْسَلَةِ شُغُلُهَا تَقَمُّمُهَا تَكْتَرِشُ مِنْ أَعْلَافِهَا وَ تَلْهُو عَمَّا يُرَادُ بِهَا أَوْ أُتْرَكَ سُدًى أَوْ أُهْمَلَ عَابِثاً أَوْ أَجُرَّ حَبْلَ الضَّلَالَةِ أَوْ أَعْتَسِفَ طَرِيقَ الْمَتَاهَةِ
فلسفهى آفرينش من نه اين است كه خوردن غذاهاى خوب و لذيذ مشغولم بدارد.
چونان حيوان به آخور بستهاى كه او را انديشهاى جز از علف نباشد يا چهار پايان رها شده در چراگاه كه تنها كارشان نشخوار باشد، گياهان دشت را نشخوار همى كنند،
غافل از آن كه در پروار كردنشان دام داران با چه انگيزهاند، و نه اين كه بىهدف رها شوم و عمر را به پوچى بگذرانم، يا به ريسمان گمراهى گردن بسپارم، يا راه سرگردانى بپيمايم.
به این مطلب امتیاز بدهید: 1 2 3 4 5
موضوعات مرتبط با این مطلب :
ارسال در تاريخ 3 بهمن 1391| توسط احمد جمالی | تعدادبازدید :66 بار