ناله های علی(ع) از مردم زمان خود
خطبه سی و دوم نهج البلاغه، گفتارى است که مىتوان از آن برای آشنايى با جامعهى اسلامى پس از پيامبر سود جست.
أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّا قَدْ أَصْبَحْنَا فِي دَهْرٍ عَنُودٍ وَ زَمَنٍ كَنُودٍ
اى مردم، اينك در روزگارى آكنده از ستم و لبريز از ناسپاسى به سر مىبريم،
يُعَدُّ فِيهِ الْمُحْسِنُ مُسِيئاً
كه نيكوكار، بدكار به شمار مىآيد
وَ يَزْدَادُ الظَّالِمُ فِيهِ عُتُوّاً
و ستمگر، بر سركشى خويش مىافزايد،
لَا نَنْتَفِعُ بِمَا عَلِمْنَا
نه آنچه را مىدانيم، به كار مىبريم
وَ لَا نَسْأَلُ عَمَّا جَهِلْنَا
و نه آن چه را كه نمىدانيم، مىپرسيم
وَ لَا نَتَخَوَّفُ قَارِعَةً حَتَّى تَحُلَّ بِنَا
و نه از هيچ فاجعه- تا فرود آمدنش- مىهراسيم.
----------------------------------------------------
سپس علی علیه السلام مردم زمانه خویش را به چهار دسته تقسیم می کنند و اوصاف هر دسته را با موشکافی و ریزبینی بیان می فرمایند.
برای پرهیز از طولانی شدن؛ این خطبه را طی چند پست می آوریم.
چقدر خوب است که با خواندن این خطبه به شناخت وضعیت زمانه خود بپردازیم و ببینیم چه مقدار با ویژگیهائی که علی علیه السلام می فرمایند، مطابقت داریم.
دوستان خود نیز می توانند به نهج البلاغه مراجعه و این خطبه شگفت آور را مطالعه نمایند.
ارسال در تاريخ 6 اسفند 1391| توسط احمد جمالی | تعدادبازدید :378 بار
