اين درد تو را بس است كه......
من اگر مىخواستم، مىتوانستم از عسل مصفا، و از مغز گندم، برای خود غذا تهیه کنم؛
و پارچه های ابريشمین بپوشم؛
من اگر مىخواستم، مىتوانستم از عسل مصفا، و از مغز گندم، برای خود غذا تهیه کنم؛
و پارچه های ابريشمین بپوشم؛
امّا هيهات؛ هیهات كه هواى نفس بر من چيره گردد، و حرص و طمع مرا وا دارد كه طعامهاى لذيذ بر گزينم،
در حالى كه در تمام پهنه حکومت من؛ در «حجاز» يا «يمامه» كسى باشد كه به قرص نانى نیازمند باشد، و يک بار غذای سیری نخورده باشد!
من سير بخوابم و پيرامونم شكمهايى باشد كه از گرسنگى به پشت چسبيده، و جگرهاى سوخته وجود داشته باشد،
يا چنان باشم كه شاعر گفت:
«اين درد تو را بس كه شب را با شكم سير بخوابى و در اطراف تو شكمهايى گرسنه و به پشت چسبيده باشند».
آيا به اين رضايت دهم كه مرا امير المؤمنين بخوانند و در تلخىهاى روزگار با مردم شريك نباشم؟؟؟ و در سختىهاى زندگى الگوى آنان نگردم؟
آيا به اين رضايت دهم كه مرا امير المؤمنين بخوانند و در تلخىهاى روزگار با مردم شريك نباشم؟؟؟ و در سختىهاى زندگى الگوى آنان نگردم؟
صبحى صالح - صفحهى 416 - نامه 45
وَ لَوْ شِئْتُ لَاهْتَدَيْتُ الطَّرِيقَ إِلَى مُصَفَّى هَذَا الْعَسَلِ وَ لُبَابِ هَذَا الْقَمْحِ وَ نَسَائِجِ هَذَا الْقَزِّ وَ لَكِنْ هَيْهَاتَ أَنْ يَغْلِبَنِي هَوَايَ وَ يَقُودَنِي جَشَعِي إِلَى تَخَيُّرِ الْأَطْعِمَةِ وَ لَعَلَّ بِالْحِجَازِ أَوْ الْيَمَامَةِ مَنْ لَا طَمَعَ لَهُ فِي الْقُرْصِ وَ لَا عَهْدَ لَهُ بِالشِّبَعِ
أَوْ أَبِيتَ مِبْطَاناً وَ حَوْلِي بُطُونٌ غَرْثَى وَ أَكْبَادٌ حَرَّى أَوْ أَكُونَ كَمَا قَالَ الْقَائِلُ
وَ حَسْبُكَ دَاءً أَنْ تَبِيتَ بِبِطْنَةٍ وَ حَوْلَكَ أَكْبَادٌ تَحِنُّ إِلَى الْقِدِّ
أَ أَقْنَعُ مِنْ نَفْسِي بِأَنْ يُقَالَ هَذَا أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ وَ لَا أُشَارِكُهُمْ فِي مَكَارِهِ الدَّهْرِ أَوْ أَكُونَ أُسْوَةً لَهُمْ فِي جُشُوبَةِ الْعَيْشِ
وَ لَوْ شِئْتُ لَاهْتَدَيْتُ الطَّرِيقَ إِلَى مُصَفَّى هَذَا الْعَسَلِ وَ لُبَابِ هَذَا الْقَمْحِ وَ نَسَائِجِ هَذَا الْقَزِّ وَ لَكِنْ هَيْهَاتَ أَنْ يَغْلِبَنِي هَوَايَ وَ يَقُودَنِي جَشَعِي إِلَى تَخَيُّرِ الْأَطْعِمَةِ وَ لَعَلَّ بِالْحِجَازِ أَوْ الْيَمَامَةِ مَنْ لَا طَمَعَ لَهُ فِي الْقُرْصِ وَ لَا عَهْدَ لَهُ بِالشِّبَعِ
أَوْ أَبِيتَ مِبْطَاناً وَ حَوْلِي بُطُونٌ غَرْثَى وَ أَكْبَادٌ حَرَّى أَوْ أَكُونَ كَمَا قَالَ الْقَائِلُ
وَ حَسْبُكَ دَاءً أَنْ تَبِيتَ بِبِطْنَةٍ وَ حَوْلَكَ أَكْبَادٌ تَحِنُّ إِلَى الْقِدِّ
أَ أَقْنَعُ مِنْ نَفْسِي بِأَنْ يُقَالَ هَذَا أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ وَ لَا أُشَارِكُهُمْ فِي مَكَارِهِ الدَّهْرِ أَوْ أَكُونَ أُسْوَةً لَهُمْ فِي جُشُوبَةِ الْعَيْشِ
به این مطلب امتیاز بدهید:
موضوعات مرتبط با این مطلب :
____________________________________________________
برچسب ها: اين درد تو را بس است كه......,غذا,لباس,عسل مصفا,مغز گندم,ابریشم,شکمهای گرسنه
برچسب ها: اين درد تو را بس است كه......,غذا,لباس,عسل مصفا,مغز گندم,ابریشم,شکمهای گرسنه
ارسال در تاريخ 17 اسفند 1390| توسط احمد جمالی | تعدادبازدید :62 بار