دنیا
دنیا، تعهد عالمان در برابر گرسنگی مظلومان، مردم، ظالمان، مظلومان، خلافت، متن وصيت نامه علی علیه السلام در بستر شهادت، نهج البلاغه، تقوا، نظم، قرآن، یتیم، نماز، حج، همسایه، جهاد، امر به معروف و نهی از منکر، مثله

تعهد عالمان در برابر گرسنگی مظلومان

انگیزه های علی علیه السلام در پذیرش حکومت؛ اندیشیدنی است:

هشداريد، به آفريدگار زندگى، از جوانه تا جان سوگند،

اگر چنين نبود كه:

حضور اين انبوهه‏ى مردم را حرمتى است،

و بودن ياوران؛ كه اتمام حجتى است،

و خدا را با عالمان در بى‏تفاوت نبودن نسبت به شكمبارگى ظالمان و گرسنگى مظلومان تعهدى است،

مهار اشتر خلافت را بر كوهانش فرو مى‏افكندم

و آخرين اشتر اين كاروان را سيراب همان جام اولين مى‏كردم

تا شما اين واقعيت را به روشنى در مى‏يافتيد كه دنياتان را پشيزى هم بها نمى‏دهم!

 
أَمَا وَ الَّذِي فَلَقَ الْحَبَّةَ وَ بَرَأَ النَّسَمَةَ لَوْ لَا حُضُورُ الْحَاضِرِ وَ قِيَامُ الْحُجَّةِ بِوُجُودِ النَّاصِرِ وَ مَا أَخَذَ اللَّهُ

 عَلَى الْعُلَمَاءِ أَلَّا يُقَارُّوا عَلَى كِظَّةِ ظَالِمٍ وَ لَا سَغَبِ مَظْلُومٍ لَأَلْقَيْتُ حَبْلَهَا عَلَى غَارِبِهَا وَ لَسَقَيْتُ 

آخِرَهَا بِكَأْسِ أَوَّلِهَا وَ لَأَلْفَيْتُمْ دُنْيَاكُمْ هَذِهِ أَزْهَدَ عِنْدِي مِنْ عَفْطَةِ عَنْزٍ


نهج البلاغه خطبه شقشقیه

 



به این مطلب امتیاز بدهید: 1 2 3 4 5

موضوعات مرتبط با این مطلب :
ارسال در تاريخ 21 مرداد 1391| توسط احمد جمالی | تعدادبازدید :59 بار
متن وصيت نامه علی علیه السلام در بستر شهادت
 
شما هر دو فرزندم(امام حسن و امام حسین علیهم السلام) را به تقواى الهى توصيه مى‏كنم.

دنيا را پى مگيريد، حتى اگر به شما روى آورد،
به آنچه از دنيا از دست مى‏دهيد، افسوس مخوريد،

براى حق سخن بگوييد و به انگيزه‏ى پاداش الهی كار كنيد،
ستمگر را دشمن و ستم ديده را يار باشيد 

شما هر دو، و ديگر اعضاى خانواده و تمام كسانى را كه اين وصيتنامه‏ى مرا دريافت خواهند كرد،
به تقواى الهى،
به نظم در جريان كارها
و ايجاد صلح و وحدت در ميان صفوف خود، توصيه ميكنم كه از جدتان شنيدم كه مى‏فرمود: «آشتى ميان دو تن از هر نماز و روزه‏اى ارزشمندتر است».
 
خداى را، خداى را، در باره‏ى يتيمان، مباد كه گاه به گاه دهانهاشان را بى‏قوت بگذاريد يا در حضورتان تباهى‏شان را شاهد باشيد.
 
خداى را، خداى را، در باره‏ى همسايگانتان، كه مورد وصيت پيامبر شمايند، همواره در باره‏ى آنان سفارش مى‏كرد، چنان كه پنداشتيم كه ديرى نپايد كه در رديف ميراث برانشان نشاند.
 
خداى را، خداى را، در باره‏ى قرآن، مباد كه در عمل بدان، بيگانگان بر شما پيشى گيرند. خداى را، خداى را، در باره‏ى نماز، كه ستون پايه‏ى دين شما است.
 
خداى را، خداى را، در باره‏ى خانه‏ى پروردگارتان، تا هستيد خلوتش مگذاريد، كه اگر آن خانه را وانهيد، جايگاه چشمگيرى در جهان نيابيد.
 
خداى را، خداى را، در باره‏ى جهاد در راه خدا، با مال و جان و زبانهاتان 

و بر شما باد همبستگى و فداكارى متقابل و زنهار از گسستگى و پشت كردن به همديگر

هرگز از امر به معروف و نهى از منكر دست برمداريد، كه در آن صورت، سلطه‏ى بدان بر شما شكل گيرد و از آن پس هيچ دعايتان مستجاب نشود.
 
اى فرزندان عبد المطلب، مباد كه با بازگفت پياپى «امير مؤمنان كشته شد، امير مؤمنان كشته شد» در خون مسلمانان غوطه‏ور شويد. به هوش باشيد كه به خون خواهى من، جز از قاتلم هيچ كسى نبايد كشته شود.
 
هرگاه از اين ضربت او جان دادم، ژرف بنگريد كه در برابر ضربت او، تنها يك ضربت بزنيد،مباد كه آن مرد مثله شود كه من خود از رسول خدا (كه درود خدا بر او و بر خاندانش باد)  شنيدم كه فرمود:
از مثله كردن، هر چند سگى گزنده باشد، بپرهيزيد! 

نهج البلاغه صبحى صالح، نامه  47،  ، صفحه‏ى 422
و من وصية له ( عليه‏السلام  ) للحسن و الحسين ( عليهماالسلام  ) لما ضربه ابن ملجم لعنه الله‏
أُوصِيكُمَا بِتَقْوَى اللَّهِ وَ أَلَّا تَبْغِيَا الدُّنْيَا وَ إِنْ بَغَتْكُمَا وَ لَا تَأْسَفَا عَلَى شَيْ‏ءٍ مِنْهَا زُوِيَ عَنْكُمَا وَ قُولَا بِالْحَقِّ وَ اعْمَلَا لِلْأَجْرِ وَ كُونَا لِلظَّالِمِ خَصْماً وَ لِلْمَظْلُومِ عَوْناً 
أُوصِيكُمَا وَ جَمِيعَ وَلَدِي وَ أَهْلِي وَ مَنْ بَلَغَهُ كِتَابِي بِتَقْوَى اللَّهِ وَ نَظْمِ أَمْرِكُمْ وَ صَلَاحِ ذَاتِ بَيْنِكُمْ فَإِنِّي سَمِعْتُ جَدَّكُمَا ( صلى‏الله‏عليه‏وآله‏وسلم  )يَقُولُ صَلَاحُ ذَاتِ الْبَيْنِ أَفْضَلُ مِنْ عَامَّةِ الصَّلَاةِ وَ الصِّيَامِ 
اللَّهَ اللَّهَ فِي الْأَيْتَامِ فَلَا تُغِبُّوا أَفْوَاهَهُمْ وَ لَا يَضِيعُوا بِحَضْرَتِكُمْ‏
وَ اللَّهَ اللَّهَ فِي جِيرَانِكُمْ فَإِنَّهُمْ وَصِيَّةُ نَبِيِّكُمْ مَا زَالَ يُوصِي بِهِمْ حَتَّى ظَنَنَّا أَنَّهُ سَيُوَرِّثُهُمْ 
وَ اللَّهَ اللَّهَ فِي الْقُرْآنِ لَا يَسْبِقُكُمْ بِالْعَمَلِ بِهِ غَيْرُكُمْ وَ اللَّهَ اللَّهَ فِي الصَّلَاةِ فَإِنَّهَا عَمُودُ دِينِكُمْ وَ اللَّهَ اللَّهَ فِي بَيْتِ رَبِّكُمْ لَا تُخَلُّوهُ مَا بَقِيتُمْ فَإِنَّهُ إِنْ تُرِكَ لَمْ تُنَاظَرُوا وَ اللَّهَ اللَّهَ فِي الْجِهَادِ بِأَمْوَالِكُمْ وَ أَنْفُسِكُمْ وَ أَلْسِنَتِكُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ 
وَ عَلَيْكُمْ بِالتَّوَاصُلِ وَ التَّبَاذُلِ وَ إِيَّاكُمْ وَ التَّدَابُرَ وَ التَّقَاطُعَ لَا تَتْرُكُوا الْأَمْرَ بِالْمَعْرُوفِ وَ النَّهْيَ عَنِ الْمُنْكَرِ فَيُوَلَّى عَلَيْكُمْ شِرَارُكُمْ ثُمَّ تَدْعُونَ فَلَا يُسْتَجَابُ لَكُمْ 
ثُمَّ قَالَ‏يَا بَنِي عَبْدِ الْمُطَّلِبِ لَا أُلْفِيَنَّكُمْ تَخُوضُونَ دِمَاءَ الْمُسْلِمِينَ خَوْضاً تَقُولُونَ قُتِلَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ أَلَا لَا تَقْتُلُنَّ بِي إِلَّا قَاتِلِي 
انْظُرُوا إِذَا أَنَا مِتُّ مِنْ ضَرْبَتِهِ هَذِهِ فَاضْرِبُوهُ ضَرْبَةً بِضَرْبَةٍ وَ لَا تُمَثِّلُوا بِالرَّجُلِ فَإِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ ( صلى‏الله‏عليه‏وآله‏وسلم) يَقُولُ إِيَّاكُمْ وَ الْمُثْلَةَ وَ لَوْ بِالْكَلْبِ الْعَقُورِ 



به این مطلب امتیاز بدهید: 1 2 3 4 5

موضوعات مرتبط با این مطلب :
ارسال در تاريخ 20 مرداد 1391| توسط احمد جمالی | تعدادبازدید :58 بار


امیدهای دروغین

استاد شهيد مطهرى: 

در نهج‏البلاغه است كه كسى آمد خدمت اميرالمؤمنين على عليه السلام، عرض كرد مرا نصيحتى بفرماييد.

حضرت در مقام نصيحت او چند جمله فرمودند كه اولين جمله‏اش اين است:

لاتَكُنْ مِمَّنْ يَرْجُو الْاخِرَةَ بِغَيْرِ عَمَلٍ وَ يُرَجِّى التَّوْبَةَ بِطولِ الْأمَلِ،

يَقولُ فِى الدُّنْيا بِقَوْلِ الزّاهِدينَ وَ يَعْمَلُ فيها بِعَمَلِ الرّاغِبينَ

نهج البلاغه صبحی صالح - کلمات قصار شماره 150.

اگر ما امروز به على عليه السلام عرض كنيم آقا ما را نصيحتى كنيد، قطعاً از همين رديف با ما صحبت خواهد كرد.

فرمود: از كسانى مباش كه اميد به آخرت مى‏بندند ولى بدون عمل (اين، اميد و رجاء كاذب است)

و از آن كسان مباش كه توبه را دوست دارد و دلش مى‏خواهد توبه كند ولى با طول امل و آرزوهاى دراز،

يعنى توبه را تأخير مى‏اندازد و با خود مى‏گويد دير نمى‏شود، وقت هنوز باقى است.

مى‏فرمايد: اى مرد! از آن كسان مباش كه آخرت را دوست مى‏دارد ولى نمى‏خواهد عمل كند.

معنى جمله بعد اين است: از آن كسانى مباش كه وقتى سخن مى‏گويد سخن كسى است كه به ماديات دنيا بى‏اعتناست؛

ولى وقتى پاى عمل به ميان مى‏آيد آدم اسير و بيچاره‏اى است،

عملش عمل شيفتگان و مغرورين به دنياست.

مجموعه‏ آثار استاد شهيد مطهرى ج‏25 446 دو حديث نبوى ..... ص : 444




به این مطلب امتیاز بدهید: 1 2 3 4 5

موضوعات مرتبط با این مطلب :
____________________________________________________
برچسب ها:
,,,,,,,
ارسال در تاريخ 8 اسفند 1390| توسط احمد جمالی | تعدادبازدید :64 بار

پرامکانات ترین سرویس وبلاگدهی